Egizaklar sekin, oyoq uchida yurib kelishdi va «÷» oʻyinchoqni uxlab yotgan qirolning ustiga qoʻyishdi. Tepada Birjon, pastda — Qirol Noʻl. 1 ÷ 0.
— Hazratim, — pichirladi Birjon, — meni teng boʻlish uchun nechta siz kerak?
Qirol uygʻonib ketdi. Savol uning qulogʻiga kirdi va boʻlish oʻz ishini boshladi. Qirol javob topishga urindi. Avval oʻzini oʻndan birgacha kichraytirdi — bitta Birjonni toʻldirish uchun shunday oʻnta qirol kerak boʻldi: 1 ÷ 0,1 = 10. Qirol oʻngga qarab oʻn qadam yugurdi.
«Hali Noʻl emasman-ku», deb yanada kichraydi — yuzdan birgacha. Endi yuzta kerak: 1 ÷ 0,01 = 100. Yuz qadam! Keyin mingdan bir — ming qadam! Toji uchib ketdi, mantiyasi hilpiradi:
— O-o-on! Yu-u-uz! Mi-i-ing! Million!
U nolga qancha yaqinlashsa, shuncha uzoqqa, shuncha tez yugurar edi. Shu payt Minusjon ham sakrab, oʻzini qirolning ustiga tashladi: 1 ÷ (−0,001) = −1000. Qirol endi teskari tomonga — chapga uchib ketdi! Bir oʻngga, bir chapga, har safar yanada uzoqroqqa.
Qirolning boshidan uchqunlar sachrab, uzoq-uzoqlarga, ufqning oʻziga qadar sochilib ketdi. U yerda — hech kim yetib borolmaydigan joyda — nimadir tugʻildi. Uning ovozi uzoqdan aks-sado berdi:
— Yetib keldim!
Hamma oʻsha tomonga qaradi. U hali ham ufqda edi.
— …Yoʻq, hali yoʻldaman.
Uni Cheksizlik deb atashdi. U son emas edi — u yoʻnalish edi: «tobora kattaroq» degani. Unga yugurish mumkin, yetib borish — hech qachon.
Tong otganda qirol tekislikning oʻrtasiga holsiz qaytib keldi. Toji yoʻq, nafasi boʻgʻzida. U hamma sonlarni yigʻib, saltanatning birinchi qonunini eʼlon qildi:
— Noʻlga boʻlib boʻlmaydi! Hech kim, hech qachon meni «÷» ostiga qoʻymasin. Chunki bu savolning javobi yoʻq: oʻngdan yugursam — cheksiz katta, chapdan yugursam — cheksiz katta manfiy. Bitta javob yoʻq.
Egizaklar boshlarini egib turishdi. Keyin quchoqlashib, kechirim soʻrashdi — puf! — yana gʻoyib boʻlishdi.
Qoʻrqib qolgan qirol esa oʻzi bilan ufq oʻrtasiga devor qurishga qaror qildi. Birlar yordamida u yangi sonlar yasay boshladi: avval Ikkini, keyin Uchni… toʻrt, besh… yuz… ikki yuz. Saltanat gavjum boʻla boshladi. Lekin yangi sonlar Birlardek itoatkor emas edi.
Bu savol buyuk olimlarni ham chalgʻitgan. Brahmagupta (628-yil) 0 ÷ 0 = 0 deb yozgan — bu xato. XII asrda Bxaskara II sonni nolga boʻlish «cheksiz» beradi, degan. Bugungi matematikada javob aniq: nolga boʻlish aniqlanmagan. Sabab — ertakdagi bilan bir xil: boʻluvchi nolga oʻngdan yaqinlashsa, natija cheksiz katta musbat boʻladi, chapdan yaqinlashsa — cheksiz katta manfiy.
Cheksizlik (∞) — son emas. U «hech qanday son bilan toʻxtamaydi» degan yoʻnalish.
Keyingi qismda: yangi sonlar oʻzaro urishib, kim qayerda turishini talashadi. Qirol tayogʻini oladi…