Bekzod yozgi taʼtilda amakisining omborida ishladi. Birinchi vazifa oddiy edi: choynaklarni sanash.
Omborda oltita yashik turardi, har birida yigirma toʻrttadan choynak. Bekzod bittalab sanay boshladi: 24, 48, 72… Uchinchi yashikda kimdir uni chaqirdi va u adashib ketdi. Boshidan sanadi. Yana adashdi.
Usta Karim aka kulib, qogʻoz uzatdi.
— Bir xil sonni takror qoʻshayapsan-ku, — dedi u. — Buning qisqa yoʻli bor. U koʻpaytirish deyiladi.
Qogʻozda ikkita koʻpaytuvchi paydo boʻldi: 6 va 24. Karim aka ularni ikki boʻlakka ajratdi:
6 × 24 = 6 × 20 + 6 × 4 = 120 + 24 = 144.
— Bu koʻpaytma, — dedi u. — Endi taxminni tekshir: 24 yigirma beshga yaqin, 25 ta oltitadan — 150. Bizda 144 chiqdi, demak razryadda xato yoʻq.
Bekzod qogʻozga «144» deb yozib qoʻydi va omborni aylanib chiqdi. Burchakda yana uchta choynak turardi — ular hech qaysi yashikka sigʻmagan ekan.
— Unda jami 144 emas, — dedi Bekzod. — 144 + 3 = 147.
— Mana buni ish deydilar, — dedi Karim aka. — Koʻpchilik oxirgi jumlani oʻqimaydi. Shartni oxirigacha oʻqigan odam esa doim toʻgʻri javob beradi.