1-kun. Bugun sinf kassasini menga topshirishdi. Sanab chiqdim: 85 000 soʻm. Daftarning birinchi qatoriga shuni yozdim. Nodira opa aytdi: har bir kirim va chiqim yozilib borsa, qoldiqni istalgan payt tekshirish mumkin ekan.
2-kun. Bayramga tayyorgarlik. Shar va shirinlikka 47 500 soʻm ketdi. Uyda ustunda yozib hisobladim:
85 000 − 47 500 = 37 500.
Birliklardan qarz olish kerak boʻldi, chunki 0 dan 5 ni ayirib boʻlmaydi. Keyin ayirmani qoʻshish bilan tekshirdim: 37 500 + 47 500 = 85 000. Toʻgʻri.
3-kun. Ota-onalar yigʻilishdan keyin yana 30 000 soʻm qoʻshildi. Bu safar ogʻzaki hisobladim: 37 500 ga avval 30 000 ni qoʻshdim — 67 500. Sardor ishonmadi, kalkulyatorda tekshirdi. Bir xil chiqdi.
Ertalab Nodira opa soʻradi: «Kassada qancha bor?» Men daftarni ochib, uch qatorni koʻrsatdim. Opa bir qarab: «Toʻgʻri, chunki yigʻindi 115 000, xarajat 47 500, farqi ham 67 500», — dedi. Demak bir xil javobga ikki xil yoʻldan kelish mumkin ekan.
Bugun bir narsani tushundim: eng foydali odat — taxminiy hisob. Kassada 85 mingga yaqin pul bor edi, yarmi sarflandi, keyin 30 ming qoʻshildi — javob 70 ming atrofida chiqishi kerak edi. Chiqdi ham.