Doskada bitta qator turardi: 2 + 3 × 4.
— Yigirma, — dedi Sardor. — Ikkiga uchni qoʻshsang besh, beshni toʻrtga koʻpaytirsang yigirma.
— Oʻn toʻrt, — dedi Afsona. — Avval koʻpaytirish bajariladi.
Ikkalasi ham qatʼiy turib oldi. Nodira opa aralashmadi, faqat bitta savol berdi:
— Afsona, kecha doʻkonda nima olding?
— Ikkita daftar, har biri uch ming soʻmdan. Va toʻrtta ruchka, har biri ming yarim soʻmdan.
— Yaxshi. Kassir qanday hisobladi?
Afsona esladi: kassir avval daftarlarni — 2 × 3 000 = 6 000, keyin ruchkalarni — 4 × 1 500 = 6 000, soʻng ikkita koʻpaytmani qoʻshdi. Chiqqan yigʻindi — 12 000 soʻm.
— Mana, — dedi opa. — Har bir koʻpaytirish ifodada bitta butun narsani bildiradi: daftarlar puli, ruchkalar puli. Shuning uchun ular avval hisoblanadi. Bu — amallar tartibi, va u butun dunyoda bir xil.
— Unda men xatomi? — soʻradi Sardor.
— Sening hisobing qavs qoʻyilgan ifodaning javobi: (2 + 3) × 4 = 20. Faqat doskada qavs yoʻq edi.
— Koʻpaytirish va boʻlish teng darajali amallar, — qoʻshimcha qildi opa. — Ular uchrashsa, chapdagisi birinchi bajariladi.
Sardor telefonini olib tekshirdi. Oddiy kalkulyator 20 ni koʻrsatdi, muhandislik rejimi esa 14 ni. Ikkita turli qiymat, bitta ifodadan.
— Kalkulyator ham adashadimi? — hayron boʻldi u.
— Yoʻq, u sendan boshqacha oʻqiydi, — dedi opa. — Shuning uchun uzun hisobni kiritishdan oldin qavsni oʻzing qoʻyasan.