Shanba kuni maktab sport zalida oʻyin boshlanishi kerak edi. Murabbiy Karim aka roʻyxatga qaradi: bugun mashgʻulotga 84 bola kelgan.
— Beshtadan jamoa qilaylik! — deb qichqirdi kimdir.
Karim aka roʻyxatdan koʻzini uzmay javob berdi:
— Beshtadan chiqmaydi. Oltitadan qilamiz.
Bolalar hayron boʻlishdi: u hech narsa hisoblamagan edi-ku. Sirni Karim aka oʻzi ochdi.
— Songa qarab turib bilsa boʻladi. Bu boʻlinish alomati deyiladi.
Beshtadan boʻlish uchun sonning oxirgi raqami 0 yoki 5 boʻlishi kerak. 84 ning oxirgi raqami — 4. Demak beshtadan teng chiqmaydi: toʻrt bola jamoasiz qolardi.
Oltitaga esa ikkita shart kerak. Birinchisi: son juft boʻlsin — 84 juft. Ikkinchisi: raqamlar yigʻindisi uchga boʻlinsin — 8 + 4 = 12, boʻlinadi. Ikkala shart bajarildi.
— Endi hisoblaymiz, — dedi Karim aka. — 84 ÷ 6 = 14. Oʻn toʻrtta jamoa.
Bolalar saf tortdi. Haqiqatan ham hech kim ortib qolmadi.
— Alomat «boʻlinadimi?» degan savolga javob beradi, — qoʻshib qoʻydi murabbiy. — «Nechta chiqadi?» degan savolga esa baribir boʻlish kerak. Lekin kerakmi yoki yoʻqmi — buni bir soniyada bilib olasan.
Oʻsha kuni Bekzod uyga qaytayotib avtobus raqamiga qaradi va ovoz chiqarib dedi: «Yigirma yetti. Toq. Uchga boʻlinadi, toʻqqizga ham». Karrali sonlarni koʻrish odati shu kundan boshlandi.