Shanba kuni bozor gavjum. Afsona buvijoni bilan yurar, xaltani u koʻtarardi.
Sotuvchi uch narsani tarozidan olib qoʻydi: guruch 3 800, yogʻ 2 100, sabzi 1 450 soʻm.
— Hozir hisoblab beraman, opa, — dedi sotuvchi qalamni qidirib.
— Shoshmang, — kulib qoʻydi buvijon. — Yetti mingdan sal oshadi. Hamyonimda sakkiz ming bor, yetadi.
Afsona hayron qoldi. Buvijon hech narsa yozmadi, kalkulyator ham ishlatmadi — hammasini ogʻzaki hisob bilan qildi.
— Buvijon, qanday hisobladingiz?
— Aniq hisoblaganim yoʻq, qizim. Men yaxlitladim. Uch ming sakkiz yuz — deyarli toʻrt ming. Ikki ming yuz — ikki ming. Ming toʻrt yuz ellik — bir ming. Toʻrt qoʻshuv ikki qoʻshuv bir — yetti ming. Bu taqribiy qiymat, lekin menga shuning oʻzi kerak edi.
Sotuvchi hisobni tugatdi: 7 350 soʻm. Buvijonning taxmini atigi 350 soʻmga farq qilgan edi — bu farq xatolik deyiladi.
— Koʻrdingmi, — dedi buvijon sakkiz ming soʻmni uzatarkan. — Menga sonning oxirgi raqami emas, razryadi kerak edi. Yetti mingmi yoki yetmish mingmi — mana shu muhim.
Sotuvchi 650 soʻm qaytim berdi. Yoʻlda Afsona bir savol berdi:
— Taxminingiz aniq javobdan kichik chiqdi. Xato boʻlmaydimi?
— Xato emas, — dedi buvijon. — Men ikkitasini pastga tushirdim. Shuning uchun aniq javob taxmindan sal katta chiqishini oldindan bilardim. Faqat pulim shu farqni koʻtarardi.