Dilnoza xonasiga yangi javon olishni soʻradi. Otasi bir varaq qogʻoz, chizgʻich va qalam olib keldi.
«Avval reja chizamiz», — dedi u. — «Boʻlmasa javon sigʻmay qolishi mumkin.»
Dilnoza devorni chizmoqchi boʻlib qalamni qogʻozga tegizdi. Otasi toʻxtatdi: «Bitta nuqtadan cheksiz koʻp chiziq oʻtadi. Qalamni aylantirib koʻr — har safar yangisi chiqadi. Lekin ikkita nuqta qoʻysang, ular orqali faqat bitta toʻgʻri chiziq oʻtadi.»
Dilnoza ikkita nuqta qoʻydi va ularni tutashtirdi. Qogʻozda kesma paydo boʻldi — ikkala uchi ham bor, demak uni oʻlchash mumkin.
«Rejamiz masshtabi 1 : 50 boʻlsin», — dedi otasi. Uzun devor rejada 12 sm chiqdi. Dilnoza hisobladi: 12 × 50 = 600 sm, yaʼni 6 metr.
Keyin eshikni belgiladi. U burchakdan 8 sm narida edi — haqiqatda 4 metr. Qolgan boʻlak esa 12 − 8 = 4 sm, yaʼni 2 metr. Kesmalar xuddi sonlardek qoʻshilardi.
Ikkinchi devorni chizganda ikki chiziq xonaning burchagida uchrashdi. Otasi oʻsha joyni qalam bilan bosdi: «Mana bu — kesishish nuqtasi. Ikki chiziq bundan koʻproq joyda uchrasha olmaydi.»
Butun chizma bir varaq qogʻozda yotardi — geometriyada uni tekislik deyishadi.
Oxirida Dilnoza xonaning oʻrta nuqtasiga belgi qoʻydi va qalamni deraza tomon nur qilib uzatdi: yorugʻlik shu tomondan tushardi.
«Bu chiziqning oxiri yoʻqmi?» — soʻradi u. «Yoʻq», — kuldi otasi. — «Lekin javonning oʻlchami bor. Mana shuning uchun biz kesmalarni oʻlchaymiz — nurlarni emas.»
Ertasi kuni ular javon bilan qaytishdi. U aynan joyiga tushdi.