Shanba kuni mashgʻulotdan keyin Karim aka bolalarni maydon chetiga chaqirdi. Qoʻlida uzun oʻlchov lentasi bor edi.
«Bekzod toʻpni tepadi, siz esa uning balandligini oʻlchaysiz», — dedi u. Bolalar maydonga har ikki metrda bittadan turib chiqishdi.
Bekzod tepdi. Sherbek raqamlarni daftariga yozdi: tepilgan joyda 0, 2 metrda 3 metr, 4 metrda 4 metr, 6 metrda yana 3 metr, 8 metrda esa toʻp yerga tegdi.
Keyin u bu jadvalni qogʻozdagi koordinata oʻqlariga nuqtalar qilib qoʻydi va ularni silliq tutashtirdi. Toʻgʻri chiziq emas, egri chiziq chiqdi.
«Buning nomi bor», — dedi murabbiy. — «Parabola. Faqat agʻdarilgani: tarmoqlari pastga qaragan, uchi esa eng baland nuqta.»
Sherbek yana bir narsani sezdi: 2 metrdagi balandlik bilan 6 metrdagi balandlik teng. Ikkalasi eng baland nuqtadan bir xil uzoqlikda edi. Bu — simmetriya oʻqi.
Uyda u y = x² funksiyasining jadvalini tuzdi: 1, 4, 9, 16, 25. Oʻsishlar esa 3, 5, 7, 9 — tobora katta. Shuning uchun ham chiziqli funksiyadan farqli oʻlaroq, parabola tikroq boʻlib boradi.