Yozgi taʼtil. Bekzod otasiga yordamlashib, ombor devorini boʻyayapti.
Birinchi kuni u devorning 1/3 qismini boʻyadi. Quyosh qizdirdi, qoʻli charchadi va u toʻxtadi.
Ikkinchi kuni ishtiyoq kamroq edi — 1/4 qism boʻyaldi, xolos.
Kechqurun otasi soʻradi:
— Qanchasi tayyor boʻldi?
Bekzod bir soniyada javob berdi: «Ikki qoʻshuv bir — uch, uch qoʻshuv toʻrt — yetti. Ikki yetti, ota. 2/7.»
Otasi kulib qoʻydi va boʻyoq chelagini yerga qoʻydi.
— Oʻgʻlim, birinchi kuni devorning uchdan birini boʻyading. Endi ayt-chi, ikki kundan keyin ish uchdan birdan koʻpmi yoki kammi?
— Albatta koʻp.
— Sening javobing esa 2/7. Bu uchdan birdan kichik. Demak bir joyda xato bor.
Xato maxrajda edi. Uchdan bir va chorak — har xil kattalikdagi boʻlaklar, ularni bevosita qoʻshib boʻlmaydi. Avval ikkalasini bir xil boʻlakka keltirish kerak. Bu umumiy maxraj deyiladi va u 3 bilan 4 ning EKUK iga teng — 12.
Bekzod ikkala kasrni kengaytirdi: 1/3 = 4/12, 1/4 = 3/12. Endi boʻlaklar bir xil, faqat suratlar qoʻshiladi: 4/12 + 3/12 = 7/12.
— Yarmidan sal koʻproq, — dedi otasi. — Mana bu boshqa gap.
Qolgan qismni topish uchun butun devorni 12/12 deb yozdilar: 12/12 − 7/12 = 5/12. Bu ertangi ish edi.
Bekzod boʻyoq chelagiga qarab bir narsani tushundi: qoʻshishda yigʻindi har ikkala qoʻshiluvchidan ham katta chiqishi shart. Agar kichik chiqsa — hisobni qaytadan koʻrish kerak. Bu qoida uni keyinchalik koʻp marta qutqardi.