Bekzodlar yangi uyga koʻchib kelishdi. Liftga birinchi marta kirgan Dilnoza tugmalarga qaradi-yu, kulib yubordi: «Bu lift bizning matematika daftarimizga oʻxshaydi!»
Tugmalar ustma-ust turardi: 9, 8, 7 … 2, 1, keyin 0, undan pastda esa −1 va −2. Nol — yer sathi, koʻchaga chiqadigan eshik. Undan yuqorisi musbat sonlar, pastdagi ikki qavat esa manfiy sonlar bilan belgilangan. Butun lift tik turgan son oʻqi edi.
Bekzod uchinchi qavatda yashaydi. U velosipedini ikkinchi yertoʻladagi omborxonada qoldirgan edi. Liftga chiqib, besh qavat pastga tushdi: 3 − 5 = −2. Eshik ochilganda chiroq xira, havo salqin edi — velosiped joyida turardi.
«Qara, — dedi Bekzod telefonidagi hisobni koʻrsatib, — nolgacha uchta qadam bor edi, menda esa beshta qadam. Ikkitasi ortdi va oʻsha ikkitasi meni noldan pastga olib tushdi.» Bu yerda ishora yoʻnalishni aytardi, qadamlar soni esa masofani.
Keyin ikkalasi Dilnozaning uyiga chiqishdi. U beshinchi qavatda yashaydi, demak yertoʻladan yetti qavat yuqoriga: −2 + 7 = 5. Bu safar musbat qadamlar koʻp edi, shuning uchun yigʻindi ham musbat chiqdi.
«Demak, — dedi Dilnoza liftdan chiqarkan, — pastga tushish ayirma, yuqoriga chiqish qoʻshish. Faqat 3 va −3 ni adashtirmaslik kerak: ular qarama-qarshi sonlar, biri uchinchi qavat, ikkinchisi esa — agar bu uyda boʻlganda — uchinchi yertoʻla.»
Shu kuni lift ikkalasiga bir soatlik darsdan koʻra koʻproq narsa oʻrgatdi.