Dushanba. Bugundan boshlab har kuni ertalabki haroratni yozib boraman. Termometr −3° koʻrsatdi — uch daraja sovuq. Daftarimga son oʻqini chizdim va nolning chap tomonida uch qadam sanadim.
Seshanba. −8°. Maktabga borgunimcha qulogʻim muzladi. Bu haftaning eng sovuq kuni boʻlsa kerak.
Chorshanba. Roppa-rosa 0°. Muz eriy boshladi. Matematika darsida bilib oldim: nol na musbat, na manfiy ekan — u shunchaki chegara.
Payshanba. +2°. Quyosh chiqdi. Bugun birinchi marta plyus belgili son yozdim.
Juma. −5°. Yana sovudi.
Tanaffusda Jasur bilan bahslashdik. U ertalab −7°, tushda −2° boʻlganini aytib, «sovuq kuchaydi» dedi.
Men daftarimdagi son oʻqini koʻrsatdim. −7 chapda, −2 esa undan oʻngda turibdi. Oʻngdagi son doim katta, demak harorat koʻtarilgan: havo isigan.
— Lekin yetti ikkidan katta-ku, — dedi Jasur.
— Minus belgisi «qancha uzoq» degani emas, «qaysi tomonda» degani, — dedim men.
Shanba. Butun haftani oʻsish tartibida yozdim: −8 < −5 < −3 < 0 < +2. Eng sovuq kun — seshanba, eng issigʻi — payshanba. Ular orasidagi farq esa oʻn daraja: noldan pastda sakkiz qadam, noldan yuqorida ikki qadam.
Kundalikning oxiriga bitta qator yozib qoʻydim: «Ishonmasang — son oʻqini chiz.»