Karim akaning omborida un ikki xil idishda saqlanadi: quti va qop. Har bir idishning ogʻirligi harf bilan belgilangan. Bitta qutida a kilogramm, bitta qopda b kilogramm.
Shanba kuni yangi yordamchi Sanjar hisob yuritdi. Ertalab omborga 5 quti va 3 qop keldi. Tushda 2 quti va 1 qop sotildi. Kechqurun yana 4 quti keltirildi.
Sanjar daftariga shunday yozdi: «5 + 3 − 2 − 1 + 4 = 9». Karim aka daftarga qaradi va kuldi.
— Toʻqqizta nima? Quti sonini qop soni bilan qoʻshib yubording. Ular har xil narsa — bittasi oʻn besh kilo, ikkinchisi ellik.
Karim aka roʻyxatni qaytadan yozdi, har bir sonning yoniga oʻz harfini qoʻyib: 5a + 3b − 2a − b + 4a. Sotilgani minus bilan yozildi, chunki ishora hadning oʻziga tegishli.
— Endi oʻxshash hadlarni yigʻamiz, — dedi u. — Qutilar: 5 − 2 + 4 = 7. Qoplar: 3 − 1 = 2.
Uzun roʻyxat qisqa yozuvga aylandi: 7a + 2b. Bu ixchamlash deyilarkan.
— Quti oʻn besh kilo, qop ellik kilo, — dedi Karim aka. — Endi hisobla.
Sanjar oʻrniga qoʻydi: 7 × 15 = 105 va 2 × 50 = 100. Omborda 205 kilogramm un bor edi.
— Bir narsani esda tut, — dedi Karim aka eshikni yopayotib. — Qoʻshishdan oldin nimani qoʻshayotganingga qara. Ombor ham, daftar ham shu qoidada turadi.