Bekzod birinchi marta poyezdda ketyapti. U deraza yonidagi joyni oldi va tashqariga qaradi.
Relslar oldinga choʻzilgan. Uzoqda ular bir-biriga yaqinlashib, gorizontda tutashib ketgandek koʻrinardi.
«Amaki, relslar u yerda birlashadimi?» — soʻradi u.
Karim amaki kuldi: «Birlashsa poyezd agʻdarilib ketardi. Ular parallel — orasidagi masofa hamma joyda bir xil. Uzoqdagi narsa kichik koʻrinadi, xolos.»
Bekzod pastga qaradi. Relslar tagida yogʻoch shpallar yotardi, har biri relslarni kesib oʻtardi. Har bir shpal — bitta kesuvchi.
Shpallar relslarga perpendikulyar yotqizilgandi, shuning uchun hosil boʻlgan burchaklarning hammasi 90° edi.
Bekat yaqinida esa boshqa manzara chiqdi: qiya tayanch relslarni graduslab kesib oʻtardi. Amaki uni 65° deb chamaladi.
«Ikkinchi relsdagi burchak-chi?» — soʻradi Bekzod.
«Oʻsha yerda ikkita javob bor», — dedi amaki. Mos burchak yana 65°, chunki relslar parallel. Uning yonidagi, relslar orasidagi bir tomonli ichki burchak esa 180 − 65 = 115°.
Bekzod daftariga chizib koʻrdi. Ikki rels orasidagi ichki sohada toʻrtta burchak bor edi. Haqiqatan ham sakkizta burchak hosil boʻlgan, lekin ularning faqat ikkita qiymati bor edi: 65° va 115°.
«Bitta oʻlchov — butun chizma», — dedi u. Amaki bosh irgʻadi: «Quruvchilar ham shunday ishlaydi. Agar almashinuvchi ichki burchaklar teng chiqmasa, demak relslar kesishib ketyapti — va buni darhol tuzatish kerak.»