Kecha kechqurun televizorda tish pastasi reklamasi koʻrsatildi. Ekranda katta yozuv turardi: «Besh barobar samaraliroq!»
Yonida esa ikkita ustun bor edi. Chapdagisi past, oʻngdagisi baland — haqiqatan besh barobarga yaqin farq koʻrinardi.
Bekzod pultni oldi va tasvirni toʻxtatdi.
Birinchi navbatda u ustunlarga emas, chapdagi oʻqqa qaradi. Bu — PM-81 darsidan qolgan odat: har qanday diagrammaga qaraganda birinchi savol bitta boʻladi — oʻq qayerdan boshlangan?
Oʻq noldan emas, 88 dan boshlangan edi.
Endi shkalaga qarab sonlarni ham topdi: raqib pastasi 90, reklama qilinayotgani 99 ball.
Endi hisob oson. Oʻqdan yuqorida koʻringan qismlar: 90 − 88 = 2 va 99 − 88 = 11. Ularning nisbati: 11 ÷ 2 = 5,5 marta. Mana qayerdan «besh barobar» chiqqan ekan.
Lekin haqiqiy farq butunlay boshqa. Pastalarning farqi 99 − 90 = 9 ball. Buni asosga — raqibning 90 tasiga — nisbatan olamiz: 9 ÷ 90 × 100 = 10 foiz.
Oʻn foiz. Reklama esa besh barobarni koʻrsatdi — bu allaqachon aldamchi diagramma.
Eng qizigʻi shundaki, reklamada birorta ham yolgʻon son yoʻq. 90 ham rost, 99 ham rost, ustunlar ham toʻgʻri chizilgan. Yolgʻon oʻqda yashiringan: 90 ning ustunidan 88 tasi kesib tashlangan, qolgan ikkitagina koʻrsatilgan.
Bekzod buni singlisiga tushuntirmoqchi boʻldi. U eshitib turdi-da, soʻradi: «Unda nega hamma bunday chizmaydi?»
«Chizadi, — dedi Bekzod. — Faqat ular bizni oʻqqa qaramaydi deb oʻylashadi.»
Buni kesilgan oʻq deb atashadi. Shu kunlarda Bekzod yangi odat orttirdi: har qanday chizmani koʻrganda avval eng pastdagi mayda raqamni topadi. Koʻpincha butun hikoya oʻsha yerda turgan boʻladi.