Sherbek buvijoni bilan bozorga bordi. Sotuvchi goʻshtni tarozi ustiga qoʻydi va ekranda raqamlar chiqdi: 1,250.
— Bu qancha boʻldi? — soʻradi Sherbek.
— Bir kilo ikki yuz ellik gramm, — dedi sotuvchi.
Sherbek hayron boʻldi. Ekranda «gramm» degan soʻz yoʻq edi, faqat raqamlar va bitta kichkina belgi — vergul.
Buvijoni tushuntirdi. Verguldan chapdagi 1 — butun kilogramm. Oʻngdagi raqamlar esa kilogrammning boʻlaklari: birinchi oʻrin — oʻndan bir, ikkinchisi — yuzdan bir, uchinchisi — mingdan bir. Kilogrammning mingdan bir qismi esa aynan bir gramm.
Keyingi doʻkonda yana bir tarozi bor edi. Unda 1,25 yozilgandi.
— Bu kamroq ekan-da? — dedi Sherbek.
— Yoʻq, — kuldi buvijoni. — Bu ham xuddi shu. Oxirgi nol hech narsa qoʻshmaydi.
Ular uyga kelib, Sherbek daftariga yozdi: 1,25 = 1,250, chunki 25/100 va 250/1000 — bir xil kasrning ikki yozuvi.
Kechqurun uni yana bir savol qiynadi. Bir paketda 0,9 kg guruch, ikkinchisida 0,45 kg. Qaysi biri ogʻir? «Toʻqson besh — toʻqqizdan katta», deb oʻyladi u avvaliga.
Keyin buvijonining usulini esladi: razryadlarni tenglashtirish kerak. 0,9 = 0,90. Endi hammasi ravshan: 90 va 45. Grammga oʻtkazsa ham shu chiqadi — 900 gramm va 450 gramm.
Oʻnlik kasrda uzunroq son katta degani emas ekan. Buni Sherbek shu kuni, tarozi oldida turib oʻrgandi.