Ustaxonada gʻisht sanashardi. Usta Karim aka daftarga qaradi va shunday dedi:
— Yuz uchta gʻishtdan toʻqson yetti qator. Jami toʻqqiz ming toʻqqiz yuz toʻqson bir.
Jasur qoʻlidagi telefonni endi ochgan edi. Kalkulyator ham xuddi shu sonni koʻrsatdi: 9991.
— Qanday qildingiz? — soʻradi u.
— Yuz uch va toʻqson yetti, — dedi Karim aka. — Ikkalasi ham yuzdan uch qadam narida. Biri koʻp, biri kam. Shunda yuzning kvadratidan uchning kvadratini ayirasan: oʻn ming minus toʻqqiz.
Jasur hayron qoldi — bu ularning oʻtgan haftadagi darsi edi. Doskada formula turgan edi. Kvadratlar ayirmasi: (a + b)(a − b) = a² − b².
Uni ochib koʻrsa, sabab koʻrinadi. Toʻrtta koʻpaytmadan ikkitasi — +ab va −ab — bir-birini yoʻq qiladi. Qolgani ikkita kvadrat va ularning ayirmasi.
— Yana bittasini ayting, — dedi Jasur.
— Ellik bir karra qirq toʻqqiz, — dedi usta darrov. — Ikki ming toʻrt yuz toʻqson toʻqqiz.
Jasur daftarda tekshirdi: (50 + 1)(50 − 1) = 2500 − 1 = 2499. Toʻgʻri.
— Bu hiyla emas ekan, — dedi u. — Bu formula.
— Menga buni otam oʻrgatgan, — dedi Karim aka. — U maktabni tugatmagan, lekin gʻishtni koʻp sanagan. Sen esa uni maktabda oʻrganyapsan. Ikkovimiz bir joyga kelibmiz.
Jasur uyga qaytayotib yana bir necha ogʻzaki hisob sinab koʻrdi: 102² = 10 404, 98² = 9604. Formulalar sonlar bilan ham xuddi harflar bilangidek ishlar ekan.
Aslida ular faqat sonlar uchun oʻylab topilgan. Harflar keyin qoʻshilgan — qoidani bir marta yozib qoʻyish uchun.